Fetih 2012

Yılın son günleri yaklaştığında, “Enler Listesi” yaparım içimden. “En Çok Sevindiğim Şey” “En Çok Üzüldüğüm Şey” “En Çok Güldüğüm An” “En Beğendiğim 10 Film”… Ve yaylıları kullanışı canıma kasteden Vivaldi’nin 4 Mevsimi daima yorgun fakat bir Çin İşkencesi kıvamında, damla damla umutla geçer. Bu gibi saçmalıklar yüzünden bazen “keşke hiç bilgisayar görmemiş olsaydım” diyorum.  Çünkü 5 yaşımdayken hayatıma giren bu alet gibi dosyalama ihtiyacı duyuyorum aklımı. Benim kötü arkadaşım… Halbuki cep telefonsuz ve bilgisayarsız, rüzgar hala rüzgar, Camel hala Camel olurdu. Lakin yadsıyamam, getirisi de çoktur bunların. Hayatımın aşkını mesela; utangaçlığımdan dolayı bu sayede daha iyi tanıdım, tanıştık, konuştuk… Yaşamın mı yoksa ideolojinin mi bilmem, kapımın önüne bıraktığı sorulardan yalnızca biridir; “İki ucu boklu değnek” olması çokça şeyin.

Ve şüphesiz, doğduktan sonra adı konan Kapitalizm, evrildiği yere metropoller, kültür koruma telaşı ve gökdelenler koydu bugün. Birinin ismini doğduktan sonra koymak, neden örnekse 2. Dünya Savaşı’na sonradan 2. Dünya Savaşı demeye benzemez ki?

“Kozmopolitan” bir dergi ismi, metropoller insanların akın ettiği yerler, ve Mazlov’un Hiyerarşisi’nin “güvenlik” kısmı, sapasağlam yerinde durduğu için, bugün AVM’ler kalabalık bu denli. Bu yüzden Avrupa’da az sayıları. İşte bu salakça şeylerden sonra, varacağım sonuç çok kısadır aslında. İstanbul, hala fethedilmemiştir. Bunu dolaylı veya fiili anlamda gerçekleştiren Fatih Sultan Mehmet, aslında atlattığı çağın çok daha ertesine öncülük etmiştir. Çünkü İstanbul, herkesin kaybolduğu, kimsenin sahip olamadığı, kimsenin sahip olamayacağı ve yalnızca bazı akşamüstleri yanında durabileceğiniz bir şehirdir. Yıl oldu 2012, İstanbul hala bulamadı Fatih’ini. Birçok ya da sanırım her metropol gibi. Ve galiba yok etmek, gerçekten kazanmanın tek yoludur.

 

Neron, Zippo’sunu cebinden çıkarır.

Zippo’nun alıştığımız sesi çıkar.

Sigarasını yakıp şehre şöyle bir bakar…

Ben de mi Sezar?