Hayat Dükkanı

Hayatın bir dükkanı olsaydı müdavimlerinden biri olurdum. Aynanın karşısında durup üzerimdeki pastel-turuncu tişörte bakardım: Omuzları epey sarkmış, içinde kaybolmuşum… “Bir beden küçüğü var mı?” Lakin tezgahtar daha çok takım elbise bölümündeki kodamanlarla ilgilenirdi. İlgi çekememek ve üzerime bir şey alma gereksinimi birleşirdi: “Hmm. Giyilir mi lan bu?” Başta oldurmaya çalışırdım. “Giyilir lan aslında… Kollarını kıvırırım… Hem biraz bol olsun…” Kararsızca, pahalı kıyafetlerin arasında gezinip tekrar aynaya gelir, acı gerçekle yüzleşirdim: “Oha, yok lan çok bol giyilmez bu” Derhal bir tezgahtar aramaya koyulurdum. Muhtemelen bulunduğum katta bir tezgahtara rastlayamazdım. Aşağı iner, etrafta tezgahtar aradıktan sonra soluğu kasadaki tezgahtarın yanında alırdım: “Pardon bakar mısınız? Bunun bir küçüğü yok mu? Pardon!” Tezgahtar isteksizce kafasını çevirip “Beyefendi yukarıdaki arkadaşlarıma danışabilir misiniz? Ben oraya bakmıyorum.”

Yürüyen merdivenler… Başım eğik, yukarıda da çaresizce tezgahtar arayıp, bu sefer yukarıdaki kasaya giderdim. “Pardon! Bu tişörtün…!” Tezgahtar umursamazdı. O sırada işini gördüğü adam bana bakıp gülümserdi; aşağılamak için. İnsanın komik bir şey olmadığında gülümsemesi oldukça yersizdir. Mamafih, insanlar buna bayılır…

Patlardım: “Yarım saattir bir tezgahtar arıyorum!! O zaman buraya çağırın arkadaşlarınızdan birini!!” Arkadaşlarınızdan biri… Sinirlendiğimde bunun gibi gereksiz eklentiler yaparım cümlelerime. Bu küçük ve tesirsiz patlama demin bana gülümseyen hergelenin egosunu iyice tatmin ederdi. Onun arkasında sıra bekleyen çift ise aralarında gülüşürdü. Tezgahtar, olabildiğince umursamaz bir tavırla “Ayhan, Ayhan!” diye seslenirdi uzağa. Ayhan gelir mi, tişörtün bir küçüğü var mı; bilemem… Yok, sanırım biliyorum. Başka bir renk ve çizgili bir tişörtün “Medium” bedeniyle çıkardım dükkandan. Turuncu tişörtün bedeni kalmadığı için mi, yoksa turuncunun bedenini ararken gözüme takıldığı için mi; işte bunu gerçekten bilmiyorum.